Við sendum hamingjuóskir til Ruhila Goswami með það að klára meistaranámið sitt í líffræði. Síðustu tvö ár hefur Ruhila verið að iðka nám í líffræði við Háskóla Íslands. Í meistaraverkefninu sínu kannaði hún breytileika í tannafjölda og kynlitningum hjá íslenskum laxfiska tegundum.
Ferðin norður
Frá blautu barnsbeini hefur Ruhila viljað læra líffræði og stunda rannsóknir. Sem barn hafði hún mikinn áhuga á náttúrunni og elskaði að fylgjast með dýralífinu. Hún elskaði að horfa á Discovery, Animal Planet og National Geographic í sjónvarpinu. Það var síðan þegar hún var á menntaskólaaldri þar sem ástríða hennar fyrir erfðafræði vaknaði. Það var ást við fyrstu sýn. Ruhila var heilluð af erfðum, klónun og hvernig eiginleikar erfast milli kynslóða.
Þegar Ruhila var í grunnnámi í háskóla fékk hún það tækifæri að koma til Íslands í starfsnám. Í starfsnáminu vann hún í Bleikjuhópnum við Háskóla Íslands. Þar fékk hún að sinna verkefnum tengdum erfðamengi bleikja. Kannski var það íslenska veðrið, fólkið sem hún kynntist hérlendis eða bara bleikja sjálf. Allavega var eitthvað sem lét Ruhilu hugsa um Ísland þegar það kom að því að velja hvar hún vildi stunda meistaranám sitt.
Frá tönnum til kynlitninga
Meistaraverkefnið hennar Ruhilu byggðist á tveimur verkefnum sem einblíndu bæði á breytileika milli bleikju og urriða. Annars vegar skoðaði hún breytileika í tannafjölda og hins vegar breytileika í kynlitningum.
Mismunandi fiskar hafa mismunandi munna og mismunandi fjölda tanna eftir því hvað þeim líkar að borða. Ruhila fann mun í tannafjölda hjá bleikjum og urriðum. Það var mjög áhugavert að tannafjöldinn á sumum beinum var miklu breytilegri en á öðrum.
Snúum okkur nú að kynlitningum. Laxfiskar hafa gen sem kallast „stökkull“ sem geta „hoppað“ um erfðamengið og fært sig á milli staða. Eitt af þessum „hoppgenum“ kallast sdY sem er kynákvarðandi gen (hefur áhrif á hvort fiskurinn er hrygna eða hængur). Í verkefni sínu skoðaði Ruhila hvar þetta gen er staðsett í erfðamenginu. Hún komst að því að staðsetning þess var mismunandi eftir tegundum.
Ruhila naut sér vel í meistaranáminu. Henni fannst mjög gaman í feltvinnunni, sérstaklega að rafveiða. Sem og löngu dagarnir í rannsóknarstofuvinnu. En það að klára meistaragráðu er ekki eintómur dans á rósum. Ruhilu fannst erfiðasti hlutinn af náminu vera síðustu vikurnar þegar hún var að klára skrifa ritgerðina. Á hinn bóginn, þegar öllu er á botninn hvolft, er hún afar stolt af ritgerðinni sinni.
Og þannig heldur sagan áfram
Nú þegar að meistararitgerðin er kláruð ætti Ruhila vonandi að hafa meiri frítíma til að eyða með kettinum sínum Ari eða gera aðra hluti sem henni þykir vænt um. Ruhila elskar að baka og elda nýja rétti eða prófa nýja og spennandi veitingarstaði. Hún hefur gaman af því að heimsækja náttúrugarða, strendur og kanna fjörur. Ruhila elskar einnig að ferðast og vill heimsækja eins mikið af sjávardýrasöfnum og dýragörðum eins og hún getur.
En fyrir forvitna og ástríðufulla manneskju eins og Ruhilu þá stoppar aldrei vinnan. Einmitt núna er framtíðaráætlunin hennar að halda námi sínu áfram og fara í doktorsnám. Ruhila er að vinna í því að útvega fjármagn fyrir verkefnið.
Við óskum henni alls hins besta og minnum hana á ráðgjöf frá sjálfri sér: „Láttu aldrei ástríðu og áhuga þinn deyja út, þó það virðist skrítið eða barnalegt. Haltu áfram að vinna að þeim.“
Way to go Ruhila, awesome 💯😎